salam uit Jeruzalem

Vandaag ontving ik een e-mail van Daoud Nassar van de Tent of Nations, een Palestijns christen in Bethlehem. Daoud en zijn broer Daher zijn belangrijke mensen voor mij; in hun eenvoud blijven zij volharden en houden vast aan het motto 'We refuse to be enemies'. Daoud mailt mij dat hij gisteren NEGEN 'demolotion orders' heeft ontvangen van het Israëlische leger.
Bijna vijfhonderdduizend Joodse Israëli's wonen momenteel illegaal op de Westbank en hebben bewegingsvrijheid, huizen en toegang tot water en electriciteit. Daoud woont op zijn eigen grond, heeft de eigendomspapieren, maar hem wordt de meest basale rechten ontzegd. Hij schrijft: 'They are trying to destroy our spirit, but we are determined to resist and overcome the Evil with GOOD and justice will prevail.'

De Engelstalige Lutherse gemeente in Jeruzalem is een plek waar ik regelmatig naar toe ga en waar ik me thuis voel. Zondagochtend hadden we een gastpredikante, Suzanne, een levendige Amerikaanse met een warme uitstraling. In haar preek vertelde ze een verhaal dat indruk op me maakte. Tijdens Pinksteren, het feest van de Geest, is er ruimte voor ontmoetingen over grenzen heen. Zo vertelde ze dat ze vorig jaar tijdens de Ramadan met een groepje Palestijnse vrouwen uit Beit Jala in de auto zat naar Jeruzalem. Beit Jala ligt op de Westbank, en om vanuit Beit Jala naar Jeruzalem te mogen heb je een vergunning van de Israëlische autoriteiten nodig.

Iedere zaterdag gaat een groepje Joodse Israëli’s, Ta'ayush, naar het Zuiden van de Westbank om daar schaapherders en boeren te steunen in hun strijd tegen het leger en de kolonisten. Afgelopen zaterdag was een bijzondere dag: Ezra Nawi, de leider van deze beweging, is kortgeleden veroordeeld door de rechtbank vanwege zijn activiteiten. Ezra is eind 2008 voor een bulldozer gaan staan die op weg was om enkele bedoeïenententen in Um al Kher te verwoesten. Vanaf zondag zit hij daarom voor een maand in de cel. Om dit te markeren was er zaterdag een grote picknick georganiseerd in het Palestijns dorpje Suseya, ten zuiden van Hebron.

Deze week sprak ik uitgebreid met Rifat Kassis, de coördinator van de Kairoswerkgroep Palestina, die in december 2009 het Kairosdocument schreef. Rifat benadrukt dat het document niet teruggebracht kan worden tot een oproep tot Boycot, maar dat het een ‘Woord van geloof, hoop en liefde is, uit het hart van het Palestijnse lijden’. Tegelijkertijd benadrukt hij dat hij achter een volledige boycot staat, en dat het aan kerken en groepen wereldwijd is om de afweging te maken wat in hun eigen context haalbaar is. Lees meer:

1. Interview met Rifat Kassis in Trouw van 22 maart 2010 ‘Zwijgen over de bezetting is zonde’
2. Kairos Palestine position on the BDS call 
3. Justice must not be selective

Vandaag, 24 april, is wereldwijd de gedenkdag van de Armeense genocide die in 1915 begon. Zelf woon ik in de Armeense wijk van de Oude Stad in Jeruzalem, waar vandaag uitgebreid aandacht werd besteed aan de genocide. Twee gedenktochten, een demonstratie bij de ambassade en vanavond een culturele avond met diverse toespraken op het seminarium. Mijn huisbaas had mij op deze bijeenkomsten gewezen en ik was blij hierbij aanwezig te kunnen zijn. Hieronder citeer ik Avraham Burg die in zijn boek  ‘De Holocaust is voorbij’ schrijft over de Armeense genocide en de holocaust.

Afgelopen week was hier belangrijk nieuws dat Israël het vergunningensysteem op de Westbank gaat gebruiken om Palestijnen die geen West Bank Identiteitskaart hebben en geen geldige vergunning, de Westbank uit te zetten. Het gaat vooral om mensen die in Gaza geboren zijn en nu voor studie of werk in de Westbank wonen. Velen van hen zijn getrouwd met een Palestijn van de Westbank. In totaal zou het om zo'n 70.000 Palestijnen gaan, die door deze regel van hun gezin kunnen worden gescheiden. Deze Palestijnen worden door het Israëlische leger omschreven als 'infiltranten' die 'verwijderd' moeten worden. De Palestijnse Autoriteiten blijken dus opnieuw geen zeggenschap te hebben over de situatie in de Westbank. Mensenrechtenorganisaties noemen deze maatregel 'een stille en bureaucratische etnische zuivering'.

Het moderne Israël, en Joden overal ter wereld, zuchten onder de herinnering aan de verschrikkingen van Hitler en de Holocaust. Volgens Avraham Burg, voormalig voorzitter van de Knesseth, is het land zwaar getraumatiseerd en heeft het het vertrouwen verloren in zichzelf, zijn buren en de landen in de regio. Burg laat in zijn boek 'De Holocaust is voorbij' zien dat dit een van de oorzaken is van toenemend nationalisme en geweld in Israël. Het is een zeer persoonlijk boek, waarin Burg aan de hand van zijn eigen familiegeschiedenis (zijn ouders waren Holocaust-overlevers) bepleit dat Israël Hitlers erfenis achter zich moet laten. Alleen dan is vreedzaam samenleven met de Arabische buren mogelijk, en alleen dan is er toekomst voor Israël.